พระไตรปิฎก

มีพระอัครสาวิกา ชื่อว่า พระนกุลา และพระ สุชาดา. พระพุทธเจ้าพระองค์นั้น เมื่อตรัสรู้ ก็ตรัสรู้ ณ โคนโพธิพฤกษ์ ชื่อว่าต้นนาคะ. พระมหามุนี สูง ๕๘ ศอก ส่งรัศมีสว่างไปทุก ทิศ ดังดวงอาทิตย์อุทัย. ป่าใหญ่ มีดอกไม้บานสะพรั่ง อบอวลด้วยกลิ่น หอมนานา ฉันใด. ปาพจน์ของพระโสภิตพุทธเจ้า ก็ อบอวลด้วยกลิ่น คือศีลฉันนั้นเหมือนกัน. ขึ้นชื่อว่า มหาสมุทร อันใครๆ ไม่อิ่มได้ด้วย การเห็น ฉันใด ปาพจน์ของพระโสภิตพุทธเจ้า อัน ใครๆ ก็ไม่อิ่มด้วยการฟัง ฉันนั้นเหมือนกัน. ในยุคนั้น มนุษย์มีอายุเก้าหมื่นปี พระโสภิตะ พุทธเจ้าพระองค์นั้น เมื่อทรงมีพระชนม์ยืนอย่างนั้น จึงทรงยังหมู่ชนเป็นอันมากให้ข้ามโอฆสงสาร. พระองค์ทั้งพระสาวก ประทานโอวาทานุศาสน์ แก่ชนที่เหลือแล้ว ก็ดับขันธปรินิพพาน เหมือนดวง ไฟไหม้แล้วก็ดับ ฉะนั้น. พระพุทธเจ้า ผู้เสมอด้วยพระพุทธเจ้าผู้ที่ไม่มี ผู้เสมอพระองค์นั้นด้วย เหล่าพระสาวก ผู้ถึงกำลัง เหล่านั้นด้วย ทั้งนั้นอันตรธานไปสิ้น สังขารทั้งปวง ก็ว่างเปล่า แน่แท้.