พระไตรปิฎก

มหาโควินทจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของมหาโควินทพราหมณ์ [๕] อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นพราหมณ์ นามว่ามหาโควินท์ เป็นปุโรหิตของพระราชา พระองค์ อันนรชนและเทวดาบูชา ในกาล นั้น เครื่องบรรณาการอันใดในราชอาณาจักร ทั้ง ได้มีแล้วแก่เรา เราได้ให้มหาทานร้อย ล้านแสนโกฏิ เปรียบด้วยสาครด้วยบรรณา- การนั้น เราจะเกลียดทรัพย์และข้าวเปลือกก็ หามิได้ และเราจะไม่มีการสั่งสมก็หามิได้ แต่ พระสัพพัญญุตญาณเป็นที่รักของเรา ฉะนั้น เราจึงให้ทานอย่างประเสริฐ ฉะนี้แล. จบ มหาโควินทจริยาที่ ๕ อรรถถกถามหาโควินทจริยาที่ ๕ พึงทราบวินิจฉัยในอรรถกถามหาโควินทจริยาที่ ๕ ดังต่อไปนี้. บทว่า สตฺตราชปุโรหิโจ คือปุโรหิตผู้เป็นอนุสาสก คือผู้ถวายอนุศาสน์ ในกิจ- การทั้งปวงแด่พระราชา ๗ พระองค์ มีพระราชาพระนามว่า สัตตภู เป็นต้น. บทว่า ปูชิโต นรเทเวหิ อันนรชนและเทวดาทั้งหลายบูชาแล้ว คือ อัน