[๓๖] เราก็ฉันนั้นเหมือนกัน รู้อยู่

เพื่อบำเพ็ญทานให้บริบูรณ์โดยไม่มีส่วนเหลือ

เพื่อทำใจที่พร่องให้เต็ม จึงให้ทานแก่วณิพก

เรามิได้อาลัย มิได้หวังอะไร ได้ให้ทาน

เพื่อบรรลุสัมโพธิญาณ ฉะนี้แล







{๕} [๓๗] อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นพราหมณ์มีนามว่ามหาโควินทะ

เป็นปุโรหิตของพระราชา ๗ พระองค์

อันมนุษย์และเทวดาบูชาแล้ว

[๓๘] ครั้งนั้น เครื่องบรรณาการอันใด

ในราชอาณาจักรทั้ง ๗ ได้มีแล้วแก่เรา

เราได้ให้มหาทานด้วยเครื่องบรรณาการนั้น

ซึ่งเหมือนทะเลที่ไม่กระเพื่อม

[๓๙] ทรัพย์และข้าวเปลือกจะเป็นที่น่ารังเกียจสำหรับเราก็หาไม่

แม้ตัวเราเองจะไม่มีการสั่งสมก็หาไม่

แต่พระสัพพัญญุตญาณเป็นที่รักของเรา

เพราะฉะนั้น เราจึงให้ทรัพย์อย่างประเสริฐ ฉะนี้แล







{๖} [๔๐] อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นมหาราชนามว่าเนมิ เป็นบัณฑิต

ต้องการกุศลอยู่ในกรุงมิถิลาที่อุดมสมบูรณ์