พระไตรปิฎก

แท้นี้เป็นทางเก่าแก่ที่พระโพธิสัตว์ทั้งหลายประพฤติสะสมกันมา คือการ บำเพ็ญทานบารมี. สมดังที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า :- ข้าแต่ท่านผู้เป็นจอมชนพระองค์ปรารถนา อะไรหนอ จึงทรงให้ อายุ วรรณะ สุขะ พละ. จริงอยู่ พระราชาผู้ยอดเยี่ยมกว่าชนใน แคว้นสีพี พระราชทานพระเนตร เพราะเหตุ แห่งปรโลกได้อย่างไร. เราไม่ให้ดวงตานิเพราะหวังยศ ไม่ ปรารถนาบุตร ไม่ปรารถนาทรัพย์ ไม่ปรารถนา แว่นแคว้น อนึ่ง ธรรมของสัตบุรุษทั้งหลาย เป็นธรรมเก่าอันบัณฑิตประพฤติกันมาแล้ว. ใจของเรายินดีในการให้ ด้วยประการ- ฉะนี้แล. ในบทเหล่านั้น บทว่า ปรโลกเหตุ ความว่า ข้าแต่มหาราชเจ้า บุรุษบัณฑิตเช่นพระองค์ สละความเป็นใหญ่ที่พระองค์ทรงเห็นอยู่แล้ว เช่น กับสมบัติของท้าวสักกะ พึงพระราชทานพระเนตร เพราะเหตุแห่งปรโลก ได้อย่างไร.