[๕๖] ท้าวสักกะจึงแปลงร่างเป็นคนตาบอด มีกายสั่น

ศีรษะหงอก หนังย่น กระสับกระส่ายเพราะความชรา

เข้าเฝ้าพระราชา

[๕๗] ครั้งนั้น อินทพราหมณ์นั้นประคองแขนทั้งซ้ายและขวา

ประนมมือขึ้นเหนือศีรษะได้กล่าวคำนี้ว่า

[๕๘] ‘ข้าแต่พระมหาราชผู้ทรงธรรม ทรงปกครองแคว้นให้เจริญ

ข้าพระองค์จะขอรับบริจาคทานกะพระองค์

เกียรติคุณคือความยินดีในทานของพระองค์

ฟุ้งขจรไปในเทวดาและมนุษย์

[๕๙] นัยน์ตาแม้ทั้ง ๒ ข้างของข้าพระองค์ถูกโรคขจัดบอดเสียแล้ว

ขอพระองค์จงพระราชทานพระเนตรข้างหนึ่งแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด

แม้พระองค์ก็ทรงยังอัตภาพให้เป็นไปได้ด้วยพระเนตรข้างหนึ่ง’

[๖๐] เราได้ฟังคำของพราหมณ์นั้นแล้ว ทั้งยินดีและตื่นเต้น

ประนมมือ เกิดปีติปราโมทย์ ได้กล่าวคำนี้ว่า

[๖๑] ‘เราคิดแล้ว ลงจากปราสาทมาถึงที่นี้เดี๋ยวนี้เอง

ท่านรู้จิตของเราแล้วมาขอนัยน์ตา

[๖๒] โอ ความปรารถนาของเราสำเร็จแล้ว

ความดำริของเราบริบูรณ์แล้ว วันนี้

เราจักให้ทานอันประเสริฐ ซึ่งเรายังไม่เคยให้แก่พวกยาจก

[๖๓] มานี่แน่ะหมอสิวิกะ จงขมีขมันอย่าชักช้า

อย่าครั่นคร้าม จงควักนัยน์ตาทั้ง ๒ ข้างออกให้แก่วณิพกไปเถิด’

[๖๔] หมอสิวิกะนั้นถูกเราเตือนแล้ว เชื่อฟังคำของเรา

ได้ควักนัยน์ตาทั้ง ๒ ออกให้แก่ยาจก

เหมือนคนควักจาวตาล