สระบัวหลวง เพื่อต้องการเลี้ยงมารดา ควาญ
ช้างรู้ศีลคุณของเรา พิจารณาดูลักษณะแล้ว
กล่าวว่า มานี่แน่ะลูก แล้วได้จับที่งวงของเรา
ในกาลนั้น กำลังของเราที่มีอยู่ในกายตาม
ปกติอันใด วันนี้กำลังของเรานั้นเสมอเหมือน
กับกำลังของช้างพันเชือก ถ้าเราโกรธแก่ควาญ
ช้างเหล่านั้น ผู้เข้ามาใกล้เพื่อจับเรา เราพึง
สามารถจะเหยียบย่ำเขาเหล่านั้นได้ แม้ตลอด
ราชสมบัติของมนุษย์แต่ถึงแม้เราจะถูกเขาใส่
ไว้ในเสาตะลุง เราก็ไม่ทำจิตโกรธเคือง เพื่อ
รักษาศีล เพื่อบำเพ็ญศีลบารมีให้บริบูรณ์ ถ้า
เขาเหล่านั้นพึงทำลายเราที่เสาตะลุงนี้ด้วยขวาน
และหอกซัด เราก็จะไม่โกรธเขาเหล่านั้นเลย
เพราะเรากลัวศัลของเราจะขาด ฉะนี้แล.
จบ สีลวนาคจริยาที่ ๑