พระไตรปิฎก

๗. มาตังคจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของมาตังคชฏิล [๑๗] อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นชฏิล มี ความเพียรอันแรงกล้า มีนามชื่อว่ามาตังคะ เป็นผู้มีศีล มีจิตมั่นคงดี เราและพราหมณ์คน หนึ่ง อยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำคงคา เราอยู่ข้างเหนือ พราหมณ์อยู่ข้างใต้ พราหมณ์เที่ยวไปตามริมฝั่ง ได้เห็นอาศรมของเราข้างเหนือน้ำ บริภาษเรา ในที่นั้น แล้วแช่งให้เราศีรษะแตก ถ้าเราพึง โกรธต่อพราหมณ์นั้น ถ้าเราไม่คุ้มครองศีล เราแลดูพราหมณีนั้นแล้ว พึงทำให้เป็นดังเถ้า ได้ ครั้งนั้นพราหมณ์นั้นโกรธเคืองมีใจประ- ทุษร้าย แช่งเรามุ่งหมายจะให้ศีรษะแตก คำ แช่งนั้นจะตกลงบนศีรษะของเขาเอง เราช่วย เปลื้องเขาให้พ้นโดยควร เราตามรักษาศีลของ เรา มิใช่เรารักษาชีวิตของเรา เพราะในกาล นั้นเราเป็นผู้มีศีลเพราะเหตุแห่งโพธิญาณนั่น เอง ฉะนี้แล. จบ มาตังคจริยาที่ ๗