พระไตรปิฎก

๘. ธรรมเทวปุตตจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของธรรมเทวบุตร [๑๘] อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นเทพบุตร ชื่อว่าธัมโม มีอานุภาพมาก มีฤทธิ์มาก บริวาร มากเป็นผู้อนุเคราะห์แก่โลกทั้งปวง เราชัก- ชวนให้มหาชนสมาทานกุศลกรรมบถ ๑๐ ประ- การ เที่ยวไปยังบ้านและนิคม มีมิตรสหาย มี บริวารชน ในกาลนั้น เทพบุตรลามก เป็นผู้ ตระหนี่ แสดงอกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ แม้เทพบุตรนั้นก็เที่ยวไปในแผ่นดินนี้ มีมิตร สหาย มีบริวารชน เราทั้งสอง คือ ธรรมวาที เทพบุตรและอธรรมวาทีเทพบุตร เป็นข้าศึก แก่กัน เราทั้งสองนั่งรถสวนทางกันมา ชนรถ ของกันและกันที่แอกรถ การที่เลาะวิวาทอัน พึงกลัวย่อมเป็นไปแก่เทพบุตรทั้งสองผู้ประ- กอบด้วยกัลยาณธรรมและบาปธรรม มหา สงครามปรากฏแล้ว เพื่อต้องการจะให้กันและ กันหลีกทาง ถ้าเราพึงโกรธเคืองอธรรมเทพ-