พระไตรปิฎก

อายุของมนุษย์ทั้งหลาย ก็เหมือนน้ำค้าง บนยอดหญ้า. พอดวงอาทิตย์ขึ้นก็เหือดแห้ง ไป ข้าแต่พระมารดา ขอพระมารดาอย่าห้าม ลูกเลย. แม้เมื่อพระมารดาพระบิดาทรงห้ามอยู่ ก็มิได้มีพระทัยท้อถอยเพราะ ความสังเวชพอกพูนเป็นอย่างยิ่ง มิได้มีพระทัยห่วงใยในพระประยูรญาติ หมู่ใหญ่อันเป็นที่รักและในราชอิสสริยยศอันโอฬาร ทรงบรรพชาแล้ว. ดังที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า :- มหาชนพร้อมทั้งชาวนิคม ทั้งชาวแว่น- แคว้น ประนมอัญชลีอ้อนวอนเรา. พระบิดา ตรัสว่า วันนี้ลูกจงปกครองแผ่นดินอันกว้าง- ใหญ่ไพศาลเถิด. เมื่อมหาชนพร้อมทั้งพระ- บิดา นางสนม ชาวนิคม และชาวแว่นแคว้น ร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าสงสาร. เราไม่ห่วงใย สละไปแล้ว. ในบทเหล่านั้นบทว่า ปญฺชลิกา คือประคองอัญชลี. บทว่า สเนคมา สรฏฺกา คือราชบุรุษทั้งปวงพร้อมด้วยชาวนิคมและชาวแว่น-