พระไตรปิฎก

คฤหัสถ์เกียจคร้านบริโภคกาม ไม่ดี เลข บรรพชิตไม่สำรวมก็ไม่ดี. พระราชาไม่ ใคร่ครวญแล้วทำลงไปดีไม่ดี. ผู้ที่เป็นบัณฑิต มักโกรธก็ไม่ดี. ข้าแต่ราชะผู้เป็นใหญ่ในทิศ กษัตริย์ พึงใคร่ครวญก่อนแล้วทำ ไม่ใคร่ครวญก่อน แล้วไม่ทำ. ยศและเกียรติย่อมเจริญแก่ พระราชาผู้ใคร่ครวญก่อนแล้วทำ. ข้าแต่พระภูมิบาล ผู้เป็นใหญ่ใคร่ครวญ ก่อนแล้วจึงปรับสินไหม. ย่อมอิ่มใจถึงสิ่งที่ ทำแล้วโดยพลัน. ประโยชน์ทั้งหลายของตน ที่ด้วยการตั้งใจชอบ ย่อมไม่ตามเดือดร้อนใน ภายหลัง. ผู้จำแนกกรรมทั้งหลายในโลกอัน วิญญูชนสรรเสริญแล้วอันมีสุขเป็นกำไร ทำ กรรมอันไม่ตามเดือดร้อน กรรมเหล่านั้นย่อม เป็นกรรมอันบัณฑิตทั้งหลายเห็นชอบแล้ว