พระไตรปิฎก

๕. โสณนันทปัณฑิตจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของโสณนันทบัณฑิต [๒๕] อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเกิดในตระกูล มหาศาลอันประเสริฐสุด อยู่ในพระนครพรหม- วัทธนะ ในกาลนั้น เราเห็นสัตวโลกเป็นผู้ถูก ความมืดครอบงำ จิตของเราเบื่อหน่ายจากภพ เหมือนช้างถูกสับด้วยของด้วยกำลัง ฉะนั้นเรา เห็นความลามกต่าง ๆ หลายอย่าง จึงคิดอย่างนี้ ในกาลนั้นว่า เมื่อไร เราจึงจะออกไปจากเรือน แล้วเข้าป่าได้ แม้ในกาลนั้น พวกญาติก็เชื้อ เชิญเราด้วยกามโภคะทั้งหลาย เราได้บอก ความพอใจแม้แก่เขาเหล่านั้นว่า อย่าเชื้อเชิญ เราด้วยสิ่งเหล่านั้นเลย น้องชายของเราเป็น บัณฑิตชื่อว่า นันทะ แม้เขาก็ศึกษาตามเราชอบ ใจบรรพชา แม้ในกาลนั้น เราคือโสณบัณฑิต นันทบัณฑิต และมารดาบิดาทั้งสองของเราก็ ละทิ้งโภคสมบัติทั้งหลาย แล้วเข้าป่าใหญ่ ฉะนี้แล. จบ โสณนันทปัณฑิตจริยาที่ ๕