พระไตรปิฎก

๗. กปิลราชจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของพระยาวานร [๒๗] ในกาลเมื่อเราเป็นพระยาวานร อยู่ ณ ซอก เขาใกล้ฝั่งแม่น้ำ ในกาลนั้น เราถูกจระเข้เบียด เบียนไปไม่ได้ เรายืนอยู่ ณ โอกาสใด โดด จากฝั่งนี้ไปยังฝั่งโน้น จระเข้มันเป็นสัตว์ดุร้าย แสดงความน่ากลัวอยู่ ณ โอกาสนั้น จระเข้ นั้นกล่าวกะเราว่า มาเถิด แม้เราก็กล่าวกะ จระเข้นั้นว่า จะมา เราโดดลงเหยียบศีรษะ จระเข้นั้น แล้วโดดไปยืนอยู่ฝังโน้น เรามิได้ ทำตามคำของจระเข้ที่กล่าวหลอกลวงนั้นหา มิได้ ผู้เสมอด้วยคำสัจของเราไม่มี นี้เป็นสัจจ- บารมีของเรา ฉะนี้แล. จบ กปิลราชจริยาที่ ๗ อรรถกถากปิลราชจริยาที่ ๗ พึงทราบวินิจฉัยในอรรถกถากปิลราชจริยาที่ ๗ ดังต่อไปนี้ บทว่า ยทา อหํ กปิ อาสึ ความว่าในกาลเมื่อเราเกิดในกำเนิดวานร อาศัยความ