พระไตรปิฎก

๙. วัฏฏกโปตกจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของลูกนกคุ้ม [๒๙] อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นลูกนกคุ่ม ขนยังไม่งอก ยังอ่อนเป็นดังชิ้นเนื้อ อยู่ในรัง ในมคธชนบท ในกาลนั้น มารดาเอาจะงอย ปากคาบเหยื่อมาเลี้ยงเรา เราเป็นอยู่ด้วยผัสสะ ของมารดา กำลังกายของเรายังไม่มี ในฤดู ร้อนทุก ๆ ปี มีไฟป่าไหม้ลุกลามมา ไฟไหม้ ป่าเป็นทางดำลุกลามมาใกล้เรา ไฟไหม้ป่า ลุกลามใหญ่หลวงเสียงสนั่นอื้ออึง ไฟไหม้ ลุกลามมาโดยลำดับ เข้ามาใกล้จวนจะถึงเรา มารดาบิดาของเราสะดุ้งใจหวาดหวั่น เพราะ กลัวไฟที่ไหม้มาโดยเร็ว จึงทิ้งเราไว้ในรังหนี เอาตัวรอดไปได้ เราเหยียดเท้า กางปีกออก รู้ว่า กำลังกายของเราไม่มี เรานั้นไปไม่ได้อยู่ ในรังนั้นเอง จึงคิดอย่างนี้ในกาลนั้นว่า เมื่อ