พระไตรปิฎก

มารดาพิษตกจากร่างกายที่เหลือของเด็กแล้วไหลไป. สมดังที่พระผู้มีพระ- ภาคเจ้าตรัสไว้ว่า :- บางครั้งเราเห็นแขกมาเรือนก็ไม่ยินดีจะให้. อนึ่ง สมณพราหมณ์ผู้เป็นพหูสูตร ก็ไม่รู้ความ ที่เราไม่รัก เราไม่ปรารถนาจะให้ ด้วยความ สัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่เจ้า พิษจงระงับ ขอยัญญทัตตกุมารจงเป็นอยู่เถิด. ดูก่อนพ่อยัญญทัตตะ อสรพิษมีพิษร้าย ออกจากปล่องได้เห็นเจ้า วันนี้ความพิเศษไร ๆ ไม่มีแก่เรา เพราะความไม่รักในอสรพิษนั้น และในบิดาของเจ้าด้วยความสัตย์นี้ ขอความ สวัสดีจงมีแก่เจ้า พิษจงระงับ ยัญญทัตต กุมารจงเป็นอยู่เถิด. ในบทเหล่านั้น บทว่า วาสกาเล คือในเวลามาเรือนเพื่อต้องการ อยู่. บทว่า น จาปิ เม อปฺปิยตํ อเวทุํ คือ สมณพราหมณ์ทั้งหลายแม้ เป็นพหูสูตก็ไม่รู้ความที่เราไม่รักนี้ว่า ที่ปายนดาบสนี้ไม่ยินดีการให้. ไม่ ยินดีเราดังนี้. ท่านแสดงว่า เพราะเราแลดูสมณพราหมณ์เหล่านั้นด้วยตา อันน่ารักเท่านั้น. บทว่า เอเตน สจฺเจน ความว่า หากเราแม้ให้ก็ไม่เชื่อผล