พระไตรปิฎก

อาหารทุกชนิด. บทว่า ยญฺตฺเถ คือเพื่อต้องการทำพลีกรรม ได้แก่ ให้เกิดผลสำเร็จ. บทว่า อุปนยี มมํ คือนำเราไปด้วย. พระยาโปริสาทนำพระมหาสัตว์ไปอย่างนั้น จึงถามว่า ท่านกลัว ความตายหรือ. พระมหาสัตว์ตรัสว่า เราไม่กลัวตาย. แต่เราเศร้าโศกถึงว่า เราได้ผัดเพี้ยนพราหมณ์นั้นไว้ ยังไม่ได้ปลดเปลื้องเลย. หากท่านปล่อยเรา. เราฟังธรรมนั้น และทำสักการะสัมมานะแก่พราหมณ์นั้น แล้วจักกลับมา อีก. พระยาโปริสาทกล่าวว่า เราไม่เชื่อว่าเราปล่อยท่านไป แล้วท่านจักมา สู่เงื้อมมือเราอีก. พระมหาสัตว์ตรัสว่า ดูก่อนสหาย โปริสาท ท่านกับเรา เป็นสหายศึกษาในสำนักอาจารย์เดียวกัน ไม่เชื่อหรือว่า เราไม่พูดปด แม้เพราะเหตุของชีวิต. เมื่อพระมหาสัตว์ตรัสคาถานี้ว่า :- เราลูบคลำคาบและหอก โดยเพียงคำพูด นี้ ของเราโดยแท้. ดูก่อนสหาย เราขอสาบาน กับท่านว่า เมื่อเราพ้นไปจากท่าน หมดหนี้ แล้ว รักษาความสัตย์ จักกลับมาอีก. โปริสาทคิดว่า สุตโสมนี้กล่าวว่า เราขอสาบาน ซึ่งกษัตริย์ไม่ ควรทำ. แม้สุตโสมไปแล้วไม่กลับ ก็จักไม่พ้นจากมือเราไปได้ จึงปล่อยไป ด้วยกล่าวว่า :-