พระไตรปิฎก

เสียแล้ว. ทรงปลอบดาบสดาบสินีผู้ร่ำไห้เศร้าโศกว่า ข้าพเจ้าจะรับเลี้ยงดู ท่านทั้งสองเช่นเดียวกับที่สุวรรณสามเลี้ยงดูท่านทุกอย่าง แล้วทรงนำไปหา สามบัณฑิต. มารดาบิดาไปในที่นั้นแล้วพร่ำเพ้อรำพันมีประการต่าง ๆ แล้ว คลำไปที่อกของสามบัณฑิต กล่าวว่า บนร่างกายบุตรของเรายังมีไออุ่นอยู่. คงจะสลบไปเพราะกำลังของพิษ คิดว่า เราจักทำสัจกิริยา เพื่อให้พิษออก ไป จึงตั้งสัตยาธิษฐานว่า :- บุญอันใดที่พ่อสุวรรณสามทำแล้ว แก่ มารดาและบิดา ด้วยอานุภาพแห่งบุญนั้นทั้ง- หมด ขอพิษจงหายไปเถิด. ทุกูลบัณฑิต ผู้เป็นบิดาก็ตั้งสัตยาธิษฐานอย่างเดียวกับที่นางปาริกา ดาบสินีอธิษฐาน เมื่อเทพธิดาทำสัจกิริยาว่า :- เราอยู่ที่เขาคันธมาทน์มาเป็นเวลานาน เรา ไม่รักใครยิ่งกว่าสามะนี้เลย. ด้วยความสัตย์ ขอให้พิษจงหายไป. พระมหาสัตว์ก็ลุกขึ้นทันที ความเจ็บปวดก็หมดไป ดุจหยาดน้ำบน ใบบัวฉะนั้น อวัยวะตรงที่ถูกยิงก็หายเป็นปกติ จักษุทั้งสองข้างของมารดา บิดาก็ปรากฏเป็นปกติ ทันใดนั้นก็เกิดอัศจรรย์ ๔ อย่างขึ้นในขณะเดียวกัน