พระไตรปิฎก

ด้วยการบรรเทากามวิตกเเป็นต้น. ขันติบารมี ด้วยการอดกลั้นความผิด ของอำมาตย์โหดและของพระเจ้าทัพพเสนะ. สัจจบารมี ด้วยการไม่ผิดพลาด ด้วยการให้เป็นต้นตามปฏิญญา. อธิษฐานบารมี ด้วยการอธิษฐานการ สมาทานไม่หวั่นไหวต่อการให้เป็นต้น. เมตตาบารมี ด้วยการทำสิ่งที่เป็น ประโยชน์ให้แก่ข้าศึกโดยส่วนเดียว และด้วยการยังเมตตาฌานให้เกิด. และ อุเบกขาบารมี เพราะมีพระทัยเสมอในความผิดที่อำมาตย์โหดและพระเจ้า ทัพพเสนะกระทำในอุปการะที่พวกแสวงหาประโยชน์มีอำมาตย์เป็นต้น ของ พระองค์ให้เกิดขึ้น ทรงวางเฉยในคราวที่ถึงความสุขในราชสมบัติ ในคราว ที่ถูกพระราชาข้าศึกฝังในหลุม. สมดังที่ท่านกล่าวไว้ว่า :- ข้าแต่ท่านผู้เป็นจอมชน ท่านจงบรรเทา ความสุขด้วยความทุกข์ หรือจงอดกลั้นความ ทุกข์ด้วยความสุข. สัตบุรุษทั้งหลายย่อมวาง เฉย ในสุขและทุกข์ทั้งสองอย่าง เพราะ เกิดขึ้นแล้ว. ก็เพราะในจริยานี้ เมตตาบารมีเป็นการมียอดเยี่ยมอย่างยิ่ง. ฉะนั้น เพื่อแสดงความนั้น ท่านจึงยกเมตตาบารมีนั้นเท่านั้นขึ้นสู่บาลี.