พระไตรปิฎก

๑๕. มหาโลมหังสจริยา ว่าด้วยจริยาวัตรของมหาโลมหังสบัณฑิต [๓๕] เรานอนอยู่ในป่าช้า เอาซากศพอันมีแต่ กระดูกทำเป็นหมอนหนุน เด็กชาวบ้านพวก หนึ่ง พากันเข้าไปทำความหยาบช้าร้ายกาจนา- นัปการ อีกพวกหนึ่งร่าเริง อีกพวกหนึ่งสลดใจ พากันนำเอาของหอม ดอกไม้ อาหาร และ เครื่องบรรณาการต่าง ๆ เป็นอันมากมาให้เรา พวกใดนำทุกข์มาให้เรา และพวกใดให้สุขแก่ เรา เราเป็นผู้มีจิตเสมอแก่เขาทั้งหมด ไม่มี ความเอ็นดู ไม่มีความโกรธ เราเป็นผู้วางเฉย ในสุขและทุกข์ ในยศแลความเสื่อมยศ เป็น ผู้มีใจเสมอในสิ่งทั้งปวง นี้เป็นอุเบกขาบารมี ของเรา ฉะนี้แล. จบ มหาโลมหังสจริยาที่ ๑๕