พระไตรปิฎก

ในสี่อสงไขยยิ่งด้วยแสนกัป มีพระ- นคร ชื่อว่าอมรวดี เป็นนครน่าชม น่ารื่นรมย์ ประกอบด้วยข้าวน้ำสมบูรณ์ ไม่ว่างเว้นจาก เสียง ๑๐ ประการ คือ เสียงช้าง เสียงม้า เสียงกลอง เสียงสังข์ เสียงรถ เสียงพิณ เสียงตะโพน เสียงกังสดาล เสียงบัณเฑาะว์ เสียงเรียกมาบริโภคข้าวน้ำว่า พวกท่าน จงกิน จงดื่มเถิด เมืองนั้นถึงพร้อมด้วยคุณ ลักษณะทั้งปวง เข้าถึงความใคร่ พอใจ ทุกอย่าง สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ ขวักไขว่ไปด้วยชนต่าง ๆ เป็นเมืองที่สำเร็จ แล้วดังเทพนครเป็นที่อยู่ของผู้มีบุญทั้งหลาย เราเป็นพราหมณ์ นามว่า สุเมธ ในนคร อมรวดี สั่งสมทรัพย์ไว้หลายโกฏิ มีสมบัติ มากมาย เป็นผู้คงแก่เรียน เป็นผู้ทรงมนต์ เป็นผู้ถึงฝั่งแห่งไตรเพท เป็นผู้สำเร็จวิชา ทายลักษณะ และคัมภีร์อิติหาสอันสมบูรณ์ ในครั้งนั้น เรานั่งอยู่ในที่ลับได้คิดอย่างนี้ว่า ขึ้นชื่อว่าการเกิดในภพใหม่เป็นทุกข์ การแตกทำลายของร่างกายก็เป็นทุกข์ การ ตายด้วยความหลงก็เป็นทุกข์ การถูกชรา ย่ำยีก็เป็นทุกข์.