พระไตรปิฎก

ก็ในกาลนั้น เรามีความเกิดเป็น ธรรมดา มีความชราเป็นธรรมดา มีความ เจ็บไข้เป็นธรรมดา จักแสวงหาพระนิพพาน อันไม่แก่ไม่ตาย อันเป็นแดนเกษม ไฉนหนอ เราพึงเป็นผู้ไม่มีความอาลัยในชีวิต ไม่ต้อง การ พึงละกายเปื่อยเน่านี้ อันเต็มไปด้วย ซากศพต่าง ๆ ไป ทางนั้นอันใคร ๆ ไม่พึง อาจดำเนินไปได้เพราะไม่มีเหตุหรือ ทางนั้น เพื่อความหลุดพ้นจากภพ. เมื่อมีความเจริญ ความเสื่อมก็จำ ต้องปรารถนา เปรียบเหมือนเมื่อมีความ ทุกข์ แม้ชื่อว่าความสุขก็ย่อมมี ฉะนั้น. เมื่อไฟ ๓ กองมีอยู่ นิพพาน (ความ ดับไฟ) ก็จำต้องปรารถนา เปรียบเหมือน เมื่อมีความร้อน ชื่อว่าความเย็นก็ย่อมมี ฉะนั้น. ความเกิดมีอยู่ ก็จำต้องปรารถนา ความไม่เกิด เปรียบเหมือนเมื่อมีความชั่ว แม้ความดีก็ย่อมมี ฉะนั้น. เมื่อสระน้ำอมฤตอันเป็นสถานที่ ชำระกิเลสมีอยู่ แต่บุคคลนั้นไม่แสวงหา