พระไตรปิฎก

นาคราช ในกาลเสวยพระชาติเป็นภูริทัตตนาคราช ในกาลเสวยพระชาติเป็น พญาฉัททันต์ ในกาลเสวยพระชาติเป็นราชบุตรของพระเจ้าทิศราช ในกาล เสวยพระชาติเป็นอลีนจิตตกุมาร. ก็เมื่อพระโพธิสัตว์นั้นทำการบริจาคอัตภาพกล่าวไว้ในสังขปาลชาดก อย่างนี้ว่า เราแม้ถูกยิงด้วยลูกศรทั้งหลาย แม้ ถูกแทงด้วยหอกทั้งหลาย ก็ไม่โกรธบุตร นายบ้าน นั่นเป็นศีลบารมีของเรา ดังนี้ ชื่อว่า การบำเพ็ญศีลเป็นปรมัตถบารมี โดยส่วนเดียว. ว่าด้วยเนกขัมมบารมีที่เป็นปรมัตถ์ อนึ่ง ชื่อว่า การปริมาณอัตภาพที่สละราชสมบัติใหญ่บำเพ็ญเนกขัมม- บารมี มีคุณนับไม่ได้ คือ ในกาลที่เสวยพระชาติเป็นโสมนัสสกุมาร ในกาล เสวยพระชาติเป็นหัตถิปาลกุมาร ในกาลเสวยพระชาติเป็นอโยฆรบัณฑิต. ก็เมื่อพระโพธิสัตว์สละราชสมบัติออกผนวช เพราะการสละที่ท่าน กล่าวไว้ในจูฬสุตตโสมชาดก อย่างนี้ว่า เราสละเราสมบัติใหญ่ที่อยู่ในพระ- หัตถ์ เหมือนสละก้อนเขฬะ เมื่อเราสละอยู่ ไม่มีความเสียดายเลย นั่นเป็นเนกขัมม- บารมีของเรา ดังนี้ ชื่อว่า การบำเพ็ญเนกขัมมะเป็นปรมัตถบารมี โดยส่วนเดียว.