พระไตรปิฎก

น้ำรองแผ่นดินหนาถึง ๔๘๐,๐๐๐ โยชน์ (สี่แสนแปดหมื่นโยชน์) ตั้งอยู่บนลม. แม้น้ำนั้นแหละก็มีลมรองอยู่ (ดังคาถาว่า) นว สตสหสฺสานิ มาลุโต นภมุคฺคโต สฏฺิญฺเจว สหสฺสานิ เอสา โลกสฺส สณฺิติ ลมสูงขึ้นสู่ท้องนภาถึง ๙๖๐,๐๐๐ โยชน์ (เก้าแสนหกหมื่นโยชน์) นี้เป็นการตั้ง อยู่ของโลก. ก็เมื่อโลกตั้งอยู่อย่างนี้ มีขุนเขาสิเนรุราช หยั่งลึกลงไปใน มหาสมุทรถึง ๘๔๐,๐๐๐ โยชน์ (แปดหมื่น สี่พันโยชน์) สูงขึ้นจากมหาสมุทรได้ ๘๔๐,๐๐๐ โยชน์ เหมือนกัน. มีภูเขาใหญ่ล้วนด้วยศีลาเป็นแท่งทึบ ๗ เทือก เหล่านี้ คือ ภูเขาชื่อวายุคันธร ภูเขาอิสินธร ภูเขากรวิก ภูเขาสุทัสสนะ ภูเขาเนมินธร ภูเขาวินตกะ ภูเขาอสัสกรรณ ล้วนวิจิตรด้วยรัตนะต่าง ๆ อันเป็นทิพย์ หยั่งลงในมหาสมุทร และสูงขึ้นจากมหา- สมุทรประมาณกึ่งหนึ่ง ๆ โดยประมาณที่ กล่าวไว้ทั้งข้างบนข้างล่าง โดยรอบขุนเขา