พระไตรปิฎก

นี้เรียกว่า ความโอ้อวด ความโอ้อวดนี้ อันบุคคลใดละได้แล้ว บุคคลนี้เรียกว่า ผู้ไม่โอ้อวด. ๒. อมายาวีบุคคล บุคคลผู้ไม่มีมายา เป็นไฉน ? มายาในข้อนั้น เป็นไฉน ? บุคคลบางคนในโลกนี้ ประพฤติทุจริต ด้วยกาย ประพฤติทุจริตด้วยวาจา ประพฤติทุจริตด้วยใจแล้ว เพราะเหตุจะ ปกปิดความทุจริตนั้น จึงตั้งความปรารถนาอันลามก ปรารถนาว่าใคร ๆ อย่า รู้เรา ดำริว่า ใคร ๆ อย่ารู้เรา พูดว่า ใคร ๆ อย่ารู้เรา พยายามด้วยกายว่า ใคร ๆ อย่ารู้เรา มายา ภาวะที่มีมายา ความวางท่า ความหลอกลวง ความ ตลบตะแลง ความมีเล่ห์เหลี่ยม ความทำให้ลุ่มหลง ความซ่อนความอำพราง ความปิด ความปกปิด การไม่ทำให้เข้าใจง่าย การไม่ทำให้จะแจ้ง การปิด บังอำพราง กิริยาลามก อันใด เห็นปานนี้ นี้เรียกว่า มายา. มายานี้ อัน บุคคลใดละได้แล้ว บุคคลนี้เรียกว่า ผู้ไม่มีมายา. [๗๒] ๑. หิริมาบุคคล บุคคลผู้มีหิริ เป็นไฉน ? ความละอายุในข้อนั้น เป็นไฉน ? ละอายการเข้าถึงธรรมอันเป็นบาป อกุศล นี้เรียกว่า หิริ ความละอาย บุคคลผู้ประกอบด้วยหิรินี้ชื่อว่า ผู้มีหิริ. ๒. โอตตัปปีบุคคล บุคคลผู้มีโอตตัปปะ เป็นไฉน ? โอตตัปปะ ในข้อนั้น เป็นไฉน ? ธรรมชาติใดกลัวสิ่งที่ควรกลัว กลัวการเข้าถึงธรรมที่เป็นบาปอกุศล นี้เรียกว่า โอตตัปปะ. บุคคลผู้ประกอบ แล้วด้วยโอตตัปปะนี้ ชื่อว่า ผู้มีโอตตัปปะ.