พระไตรปิฎก

ป. ถูกแล้ว. ส. ถึงบุคคลเป็นกุศล ก็มีผล มีวิบาก มีผลน่า ปรารถนา มีผลน่าใคร่ มีผลน่าฟูใจ มีผลไม่แสลง มีสุขเป็นกำไร มีสุขเป็นวิบาก หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ [๙๗] ส. เพราะอาศัยวิญญาณ จึงบัญญัติบุคคลขึ้น หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. เพราะอาศัยวิญญาณเป็นอกุศล จึงบัญญัติบุคคล เป็นอกุศลขึ้น หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ ส. เพราะอาศัยวิญญาณเป็นอกุศล จึงบัญญัติบุคคล เป็นอกุศลขึ้น หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. วิญญาณเป็นอกุศล มีผล มีวิบาก มีผลไม่น่า ปรารถนา มีผลไม่น่าใคร่ มีผลไม่น่าฟูใจ มีผลแสลง มีทุกข์เป็นกำไร มีทุกข์เป็นวิบาก หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. ถึงบุคคลเป็นกุศล ก็มีผล มีวิบาก มีผลไม่น่า ปรารถนา มีผลไม่น่าใคร่ มีผลไม่น่าฟูใจ มีผลแสลง มีทุกข์เป็นกำไร มีทุกข์เป็นวิบาก หรือ ?