พระไตรปิฎก

[๑๔๖] ส. เพราะหยั่งเห็นสุขของมนุษย์ ฉะนั้นจึงหยั่งเห็น บุคคลผู้เสวยสุขของมนุษย์ หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. สุขของมนุษย์เป็นอื่น บุคคลผู้เสวยสุขของ มนุษย์ก็เป็นอื่น หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ [๑๔๗] ป. ท่านหยั่งเห็นทุกข์ที่มีในอบาย หรือ ? ส. ถูกแล้ว. ป. ท่านหยั่งเห็นบุคคลผู้เสวยทุกข์ที่มีในอบายหรือ ? ส. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ [๑๔๘] ส. เพราะหยั่งเห็นทุกข์ที่มีในอบาย ฉะนั้นจึงหยั่ง เห็นบุคคลผู้เสวยทุกข์ที่มีในอบาย หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. ท่านหยั่งเห็นผู้เสวย บุคคลผู้เสวยทุกข์ที่มีใน อบาย หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ ส. ท่านหยั่งเห็นผู้เสวย บุคคลผู้เสวยทุกข์ที่มีใน อบายนั้น หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. การทำที่สุดแห่งทุกข์ไม่มี ความขาดแห่งวัฏฏะ