พระไตรปิฎก

[๓๒๓] ส. เพราะนิพพานย่อมไม่ละความเป็นนิพพาน ฉะนั้นนิพพานจึงชื่อว่า เที่ยง ยั่งยืน คงทน มี อันไม่แปรผันไปเป็นธรรมดา หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. เพราะรูปย่อมไม่ละความเป็นรูป ฉะนั้น รูปจึง ชื่อว่า เที่ยง ยั่งยืน คงทน มีอันไม่แปรผันเป็น ธรรมดา หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ [๓๒๔] ส. เพราะรูปย่อมไม่ละความเป็นรูป ฉะนั้น รูปจึง ชื่อว่า ไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน ไม่คงทน มีอันแปร ผันเป็นธรรม หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. เพราะนิพพานย่อมไม่ละความเป็นนิพพาน ฉะนั้น นิพพานจึงชื่อว่า ไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน ไม่คงทน มีอันแปรผันเป็นธรรมดา หรือ ? ป. ไม่พึงกว่าวอย่างนั้น ฯลฯ [๓๒๕] ส. อดีตมีอยู่ อดีตย่อมไม่ละความเป็นอดีต หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. อนาคตมีอยู่ อนาคตย่อมไม่ละความเป็นอนาคต หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ