พระไตรปิฎก

วรรคที่ ๔ คิหิสส อรหาติกถา [๘๖๗] สกวาที คฤหัสถ์พึงเป็นพระอรหันต์ได้ หรือ ? ปรวาที ถูกแล้ว. ส. คิหิสัญโญชน์ของพระอรหันต์ยังมีอยู่ หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ ส. คิหิสัญโญชน์ของพระอรหันต์ไม่มี หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. หากว่า คิหิสัญโญชน์ของพระอรหันต์ไม่มี ก็ ต้องไม่กล่าวว่า คฤหัสถ์พึงเป็นพระอรหันต์ได้. [๘๖๘] ส. คฤหัสถ์พึงเป็นพระอรหันต์ได้ หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. คิหิสัญโญชน์อันพระอรหันต์ละขาดแล้ว ถอน รากขึ้นแล้ว ทำให้เป็นดุจตาลยอดด้วน ทำให้ไม่เกิดได้ในภายหลัง ทำให้มีอันไม่เกิดขึ้นต่อไปเป็นธรรมดาแล้ว มิใช่หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. หากว่า คิหิสัญโญชน์อันพระอรหันต์ละขาดแล้ว ถอนรากขึ้นแล้ว ทำให้เป็นดุจตาลยอดด้วน ทำให้ไม่เกิดได้ในภายหลัง ทำให้มีอันไม่เกิดขึ้นต่อไปเป็นธรรมดาแล้ว ก็ต้องไม่กล่าวว่า คฤหัสถ์ พึงเป็นพระอรหันต์ได้.