พระไตรปิฎก

สัจจะกำลังดับแก่บุคคลเหล่านั้นในภูมินั้น แต่สมุทยสัจจะไม่ใช่จักดับ แก่บุคคลเหล่านั้นในภูมินั้น, บุคคลนอกนี้กำลังตายในจตุโวการภูมิ ในปัญจโวการภูมิก็ดี ในภังคขณะแห่งจิตในปวัตติกาล ของบุคคลเหล่า นั้นก็ดี ทุกขสัจจะกำลังดับ และสมุทยสัจจะก็จักดับแก่บุคคลเหล่านั้น ในภูมินั้น. ก็หรือว่า สมุทยสัจจะจักดับแก่บุคคลใดในภูมิใด, ทุกขสัจจะก็ กำลังดับแก่บุคคลนั้นในภูมินั้น ใช่ไหม ? บุคคลที่กำลังเกิดในจตุโวการภูมิ ปัญจโวการภูมิก็ดี ในอุปปาท- ขณะแห่งจิตในปวัตติกาลก็ดี ในภังคขณะแห่งมัคคจิตและผลจิตในอรูป- ภูมิก็ดี สมุทยสัจจะจักดับแก่บุคคลเหล่านั้นในภูมินั้น แต่ทุกขสัจจะ ไม่ใช่กำลังดับแก่บุคคลเหล่านั้นในภูมินั้น, บุคคลที่กำลังตายในจตุโว- การภูมิ ปัญจโวการภูมิก็ดี ในภังคขณะแห่งจิตในปวัตติกาลก็ดี สมุทย- สัจจะจักดับ และทุกขสัจจะก็กำลังดับแก่บุคคลเหล่านั้น. จบ ทุกขสัจจมูละ สมุทยสัจจมูลี ทุกขสัจจมูละ มัคคสัจจมูลี :- [๙๖๑] ทุกขสัจจะกำลังดับแก่บุคคลใดในภูมิใด, มัคสัจจะ ก็จักดับแก่บุคคลนั้นในภูมินั้น ใช่ไหม ?