พระไตรปิฎก

๒. อารัมมณปัจจัย [๔๘๗] ๑. กุศลธรรม เป็นปัจจัยแก่กุศลธรรม ด้วยอำนาจ ของอารัมมณปัจจัย คือ ๑. บุคคลให้ทาน สมาทานศีล การทำอุโบสถกรรม แล้ว พิจารณา ทาน, ศีล, อุโบสถกรรมนั้น. ๒. บุคคลพิจารณากุศลทั้งหลาย ที่สั่งสมไว้ดีแล้วในกาลก่อน. ๓. บุคคลออกจากฌาน แล้วพิจารณาฌาน. ๔. พระเสขบุคคล พิจารณาโคตรภู พิจารณาโวทาน. ๕. พระเสขบุคคล ออกจากมรรค พิจารณามรรค. ๖. พระเสขบุคคล หรือปุถุชนก็ตาม พิจารณาเห็นแจ้งซึ่ง กุศล โดยความเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา. ๗. บุคคลรู้จิตของท่านผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยกุศลจิต ด้วย เจโตปริยญาณ. ๘. อากาสาณัญจายตนกุศล เป็นปัจจัยแก่วิญญาณัญจายตน- กุศล ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย ๙. อากาสณัญจายตนกุศล เป็นปัจจัยแก่เนวสัญญานาสัญญาย- ตนกุศล ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย. ๑๐. กุศลขันธ์ทั้งหลาย เป็นปัจจัยแก่อิทธิวิธญาณ เจโตปริย- ญาณ ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ ยถากัมมูปคญาณ และอนาคตังสญาณ ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย.