พระไตรปิฎก

๖. อากิญจัญญาตนกิริยา เป็นปัจจัยแก่เนวสัญญานาสัญญาย- ตนกิริยา ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย. ๗. รูปายตนะ เป็นปัจจัยแก่จักขุวิญญาณ ด้วยอำนาจของ อารัมมณปัจจัย. ๘. สัททายตนะ เป็นปัจจัยแก่โสตวิญญาณ. ๙. คันธายตนะ เป็นปัจจัยแก่ฆานวิญญาณ. ๑๐. รสายตนะ เป็นปัจจัยแก่ชิวหาวิญญาณ. ๑๑. โผฏฐัพพายตนะ เป็นปัจจัยแก่กายวิญญาณ ด้วยอำนาจ ของอารัมมณปัจจัย. ๑๒. ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นอัพยากตะ เป็นปัจจัยแก่อิทธิวิธญาณ เจโตปริยญาณ ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ อนาคตังสญาณ และอาวัชชนะ ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย. [๔๙๔] ๘. อัพยากตธรรม เป็นปัจจัยแก่กุศลธรรม ด้วยอำนาจ ของอารัมมณปัจจัย คือ ๑. พระเสขะทั้งหลายพิจารณาผลจิต พิจารณานิพพาน. ๒. นิพพานเป็นปัจจัยแก่โคตรภู โวทาน และมรรค ด้วย อำนาจของอารัมมณปัจจัย. ๓. พระเสขะหรือปุถุชนก็ตาม พิจารณาเห็นแจ้งซึ่งจักขุ โดย ความเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา พิจารณาเห็นแจ้งซึ่งโสตะ ฆานะ ชิวหา กายะ รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ หทยวัตถุ และ