Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 86 หน้าที่ 491

เล่ม มมร. 86 หน้า 491 ข้อ 313 314 315
โคตรภู เป็นปัจจัยแก่มรรคที่เป็นสวิตักกสวิจารธรรม และวิตก. โวทาน เป็นปัจจัยแก่มรรคที่เป็นสวิตักกสวิจารธรรม และวิตก ด้วยอำนาจของอาเสวนปัจจัย. [๓๑๓] ๖. อวิตักกวิจารมัตตธรรม เป็นปัจจัยแก่อวิตักกวิจาร มัตตธรรม ด้วยอำนาจของอาเสวนปัจจัย คือ วิตกที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัยแก่วิตกที่เกิดหลัง ๆ ด้วยอำนาจของ อาเสวนปัจจัย. ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรมที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัย แก่ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรมที่เกิดหลัง ๆ ด้วยอำนาจของ อาเสวนปัจจัย. [๓๑๔] ๗. อวิตักกวิจารมัตตธรรม เป็นปัจจัยแก่สวิตักก- สวิจารธรรม ด้วยอำนาจของอาเสวนปัจจัย คือ วิตกที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัยแก่ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นสวิตักกสวิจาร- ธรรมที่เกิดหลัง ๆ ด้วยอำนาจของอาเสวนปัจจัย. [๓๑๕] ๘. อวิตักกวิจารมัตตธรรม เป็นปัจจัยแก่อวิตักก- อวิจารธรรม ด้วยอำนาจของอาเสวนปัจจัย คือ ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรมที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัย แก่วิจารที่เกิดหลัง ๆ ด้วยอำนาจของอาเสวนปัจจัย.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka