พระไตรปิฎก

๙. สัญโญชนสัมปยุตตธรรมและสัญโญชนวิปปยุตต- ธรรม อาศัยสัญโญชนสัมปยุตตธรรม และสัญโญชนวิปปยุตตธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย คือ ขันธ์ ๓ และจิตตสมุฏฐานรูป อาศัยขันธ์ ๑ ที่สหรคตด้วย อุทธัจจะ และโมหะ ฯลฯ ขันธ์ ๒ ฯลฯ ๒. อารัมมณปัจจัย [๔๔๖] ๑. สัญโญชนสัมปยุตตธรรม อาศัยสัญโญชน- สัมปยุตตธรรม เกิดขึ้น เพราะอารัมมณปัจจัย คือ อาศัยขันธ์ ๑ ที่เป็นสัญโญชนสัมปยุตตธรรม ฯลฯ ขันธ์ ๒ ฯลฯ ๒. สัญโญชนวิปปยุตตธรรม อาศัยสัญโญชน- สัมปยุตตธรรม เกิดขึ้น เพราะอารัมมณปัจจัย คือ โมหะ ที่สหรคตด้วยอุทธัจจะ อาศัยขันธ์ทั้งหลายที่สหรคตด้วย อุทธัจจะ. ๓. สัญโญชนสัมปยุตตธรรมและสัญโญชนวิปปยุตต- ธรรม อาศัยสัญโญชนสัมปยุตตธรรม เกิดขึ้น เพราะอารัมมณปัจจัย คือ ขันธ์ ๓ และโมหะ อาศัยขันธ์ ๑ ที่สหรคตด้วยอุทธัจจะ ฯลฯ ขันธ์ ๒ ฯลฯ ๔. สัญโญชนวิปปยุตตธรรม อาศัยสัญโญชน- วิปปยุตตธรรม เกิดขึ้น เพราะอารัมมณปัจจัย