พระไตรปิฎก

๓. ธรรมที่เป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆธรรม เป็นปัจจัยแก่ ธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ด้วยอำนาจของเหตุปัจจัย ๔. ธรรมที่ป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆธรรม เป็นปัจจัยแก่ ธรรมที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสน- อัปปฏิฆธรรม ด้วยอำนาจของเหตุปัจจัย ๕. ธรรมที่เป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆธรรม เป็นปัจจัยแก่ ธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสน- อัปปฏิฆธรรม ด้วยอำนาจของเหตุปัจจัย ๖. ธรรมที่เป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆธรรม เป็นปัจจัยแก่ ธรรมที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสน- สัปปฏิฆธรรม ด้วยอำนาจของเหตุปัจจัย มี ๖ วาระ. ๒. อารัมมณปัจจัย [๑๒๔] ๑. ธรรมที่เป็นสนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม เป็นปัจจัยแก่ ธรรมที่ไม่ใช่สนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย มี ๓ วาระ ฯลฯ การนับจำนวนวาระในอนุโลม [๑๒๕] ในเหตุปัจจัย มี ๖ วาระ ในอารัมมณปัจจัย มี ๙ วาระ ฯลฯ ปัญหาวาระพึงให้พิสดาร. อนุโลมปัจจนียติกปัฏฐาน จบ