พระไตรปิฎก

อนาบัติว่าอาบัติ โจทก์เช่นนั้น ชื่อว่าย่อม เผาตน โจทก์ไม่รู้อาบัติและอนาบัติ ไม่ ฉลาดในอาบัติและอนาบัติ ปลูกอนาบัติว่า อาบัติ โจทก์เช่นนั้น ชื่อว่าย่อมเผาตน โจทก์ ไม่รู้อาบัติเบาและอาบัติหนัก ไม่ฉลาดใน อาบัติเบาและอาบัติหนัก ปลูกอนาบัติว่า อาบัติ โจทก์เช่นนั้น ชื่อว่าย่อมเผาตน โจทก์ไม่รู้อาบัติมีส่วนเหลือ และ อาบัติไม่มีส่วนเหลือ ไม่ฉลาดในอาบัติมี ส่วนเหลือ และอาบัติไม่มีส่วนเหลือ ปลูก อนาบัติว่าอาบัติ โจทก์เช่นนั้น ชื่อว่าย่อม เผาตน โจทก์ไม่รู้อาบัติชั่วหยาบ และอาบัติ ไม่ชั่วหยาบ ไม่ฉลาดในอาบัติชั่วหยาบ และ อาบัติไม่ชั่วหยาบ ปลูกอนาบัติว่าอาบัติ โจทก์เช่นนั้น ชื่อว่าย่อมเผาตน โจทก์ไม่รู้คำต้นและคำหลัง ไม่ ฉลาดต่อคำต้นและคำหลัง ปลูกอนาบัติว่า อาบัติ โจทก์เช่นนั้น ชื่อว่าย่อมเผาตน โจทก์ไม่รู้ทางถ้อยคำอันต่อเนื่องกัน ไม่