Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 11 หน้าที่ 69

เล่ม มมร. 11 หน้า 69 ข้อ 90
ความของทีฆนิกาย ซึ่งกำหนดหมายไว้ด้วยสูตร ขนาดยาว ละเอียดลออ ประเสริฐกว่านิกายอื่น ที่ พระพุทธเจ้า และพระสาวกสังวรรณนาไว้ มีคุณค่า ในการปลูกฝังศรัทธา แต่ภายหลังพระมหินทเถระ นำมาเกาะสีหล ต่อมาได้เรียบเรียงด้วยภาษาสีหล เพื่อประโยชน์แก่ชาวสีหลทั้งหลาย. ต่อจากนั้น ข้าพเจ้าจึงแปลภาษาสีหลเป็นภาษา มคธ ถูกต้องตามหลักภาษา ไม่ผิดเพี้ยนอักขรสมัย ของพระเถระคณะมหาวิหาร ผู้เป็นประทีปแห่งเถร- วงศ์ ที่วินิจฉัยไว้ละเอียดลออ จะตัดข้อความที่ซ้ำ ซากออกแล้วประกาศข้อความ เพื่อความชื่นชมยินดี ของสาธุชน และเพื่อความยั่งยืนของพระธรรม. ศีลกถา ธุดงคธรรม กรรมฐานทั้งปวง ฌาน- สมาบัติ พิสดาร ซึ่งประกอบด้วยวิธีปฏิบัติตามจริต อภิญญาทั้งปวง ข้อวินิจฉัยทั้งปวงด้วยปัญญา ขันธ์ ธาตุ อายตนะ อินทรีย์ อริยสัจ ๔ ปัจจยาการ เทศนาและวิปัสสนาภาวนา มีนัยบริสุทธิ์ดีและ ละเอียดลออ ที่ไม่นอกทางพระบาลี ข้อธรรมดังกล่าว ทั้งหมดนี้ ข้าพเจ้ากล่าวไว้ในคัมภีร์วิสุทธิมรรคแล้ว อย่างบริสุทธิ์ดี เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจักไม่วิจารข้อ ธรรมทั้งหมดนั้นในที่นี้ให้ยิ่งขึ้น. คัมภีร์วิสุทธิมรรค นี้ตั้งอยู่ท่ามกลางนิกายทั้ง ๔ จักประกาศเนื้อความ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka