พระไตรปิฎก

ปิ อักษรในบทว่า เอวมฺปิ นี้ มีอันประมวลเนื้อความข้างบนมาเป็น อรรถ. การทำให้แจ้งทำความเป็นผู้ทุรพล และสิกขาไม่เป็นอันบอกลา ย่อมมี แม้ด้วยประการอย่างนี้, การทำให้แจ้งความเป็นผู้ทุรพลและสิกขาไม่เป็นอัน บอกลา แม้ด้วยประการอื่น ก็ยังมีอีก. บัดนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อจะทรงแสดงความทำให้แจ้งความเป็น ผู้ทุรพล และการไม่บอกลาสิกขา แม้ด้วยประการอย่างอื่นนั้น จึงตรัสคำว่า อถวา ปน เป็นอาทิ. คำนั้นทั้งหมด โดยเนื้อความชัดเจนทีเดียว. แต่พึง ทราบวินิจฉัยโดยบทดังนี้:- ตั้งแต่ต้นไป ๑๔ บทเหล่านี้ คือ:- พุทฺธํ ปจฺจกฺเขยฺยํ ข้าพเจ้าพึงบอกคืน พระพุทธเจ้า ธมฺมํ " " พระธรรม สงฺฆํ " " พระสงฆ์ สิกฺขํ " " สิกขา วินยํ " " วินัย ปาฏิโมกฺขํ " " ปาฏิโมกข์ อุทฺเทสํ " " อุทเทส อุปชฺฌายํ " " พระอุปัชฌายะ อาจริยํ " " พระอาจารย์ สทฺธิวิหาริกํ " " พระสัทธิวิหาริก อนฺเตวาสิกํ " " พระอันเตวาสิก สมานูปชฺฌายกํ " " พระผู้ร่วมอุปัชฌายะ สมานาจริยกํ " " พระผู้ร่วมอาจารย์ สพฺรหฺมจารึ " " พระเพื่อนพรหมจรรย์