พระไตรปิฎก

ว่าด้วยการปรากฏของสนังกุมารพรหม ครั้งนั้นแล สนังกุมารพรหมทราบความดำริทางใจของมหาโควินท- พราหมณ์ด้วยใจแล้ว ก็หายไปในพรหมโลก ได้ปรากฏต่อหน้ามหาโควินท- พราหมณ์เหมือนบุรุษผู้มีกำลังพึงเหยียดแขนที่คู้ หรือพึงคู้แขนที่เหยียด ฉะนั้น. ครั้งนั้นแล มหาโควินทพราหมณ์มีความกลัวตัวสั่น ขนพอง เพราะเห็นรูป อย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน. ว่าด้วยปฏิปทาให้ถึงพรหมโลก ครั้งนั้นแล พราหมณ์มหาโควินท์ กลัวแล้วสลดแล้ว เกิดขนชูชัน แล้วได้กล่าวกะพรหมสนังกุมารด้วยคาถาว่า [๒๒๕] ท่านผู้นิรทุกข์ ท่านเป็นใคร มีรัศมี มียศ มีสิริ พวกเราไม่รู้จักท่าน จึงขอ ถามท่าน ทำอย่างไร พวกเราจึงจะรู้จัก ท่านเล่า. พวกเทพทั้งปวงในพรหมโลกย่อมรู้จัก เราว่าเป็นกุมารมานมนานแล้ว ทวยเทพ ทั้งหมดก็รู้จักเรา โควินท์ ท่านจงรู้อย่างนี้. ที่นั่ง น้ำ น้ำมันทาเท้า และขนมสุก คลุกน้ำผึ้ง สำหรับพรหม ขอเชิญท่านด้วย ของควรค่า ขอท่านจงรับของควรค่าของ ข้าพเจ้าเถิด.