พระไตรปิฎก

โควินท์ ท่านพูดถึงของควรค่าใด เรา จะรับเอาของควรค่า (นั้น) ของท่าน เรา เปิดโอกาสแล้ว ท่านจงถามอะไร ๆ ที่ท่าน ปรารถนาเป็นอย่างยิ่ง เพื่อประโยชน์ เกื้อกูลในปัจจุบัน และเพื่อความสุขใน เบื้องหน้า. [๒๒๖] ครั้งนั้นแล ความคิดนี้ได้มีแก่มหาโควินทพราหมณ์ว่า เรา เป็นผู้ที่สนังกุมารพรหมเปิดโอกาสให้แล้ว เราพึงถามอะไรหนอแล กับสนัง- กุมารพรหม ประโยชน์ปัจจุบันหรือประโยชน์เบื้องหน้า ครั้งนั้นแล ความคิด นี้ได้มีแล้วแก่มหาโควินทพราหมณ์ว่า สำหรับประโยชน์ปัจจุบัน เราเป็น ผู้ฉลาดแล แม้คนเหล่าอื่นก็ย่อมถามประโยชน์ปัจจุบันกะเรา อย่ากระนั้นเลย เราพึงถามประโยชน์ที่เป็นไปในภพเบื้องหน้าเท่านั้นกะสนังกุมารพรหม ครั้ง นั้นแล มหาโควินทพราหมณ์ จึงได้กล่าวคาถากับสนังกุมารพรหมว่า [๒๒๗] ข้าพเจ้าเป็นผู้มีความสงสัย ขอถาม ท่านสนังกุมารพรหมผู้ไม่มีความสงสัยใน ปัญหาที่พึงรู้อื่น สัตว์ตั้งอยู่ในอะไร และ ศึกษาอยู่ในอะไรจึงจะถึงพรหมโลกที่ไม่ ตายได้. ดูก่อนพราหมณ์ สัตว์ละความยึดถือ อัตตาว่าเป็นของเรา ในสัตว์ทั้งหลาย ที่ เกิดเป็นมนุษย์ เป็นผู้เดียวโดดเด่น น้อม ไปในกรุณาปราศจากกลิ่นเหม็น เว้นจาก