Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 366

<< | หน้าที่ 366 | >>
๔. มัจฉรีสูตร


ว่าด้วยความตระหนี่่


[๒๒๔] ภิกษุทั้งหลาย การอยู่ประจำที่นาน มีโทษ ๕ ประการนี้

โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. เป็นผู้ตระหนี่อาวาส

๒. เป็นผู้ตระหนี่ตระกูล

๓. เป็นผู้ตระหนี่ลาภ

๔. เป็นผู้ตระหนี่วรรณะ

๕. เป็นผู้ตระหนี่ธรรม

ภิกษุทั้งหลาย การอยู่ประจำที่นาน มีโทษ ๕ ประการนี้แล

ภิกษุทั้งหลาย การอยู่มีกำหนดพอดี มีอานิสงส์ ๕ ประการนี้

อานิสงส์ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. เป็นผู้ไม่ตระหนี่อาวาส

๒. เป็นผู้ไม่ตระหนี่ตระกูล

๓. เป็นผู้ไม่ตระหนี่ลาภ

๔. เป็นผู้ไม่ตระหนี่วรรณะ

๕. เป็นผู้ไม่ตระหนี่ธรรม

ภิกษุทั้งหลาย การอยู่มีกำหนดพอดี มีอานิสงส์ ๕ ประการนี้แล

มัจฉรีสูตรที่ ๔ จบ


๑ ตระหนี่วรรณะ ในที่นี้หมายถึงตระหนี่คุณความดี (องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๒๒๓-๒๒๔/๙๐)
๒ ตระหนี่ธรรม ในที่นี้หมายถึงตระหนี่ปริยัติ (องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๒๒๓-๒๒๔/๙๐)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka