Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 386

<< | หน้าที่ 386 | >>
๔. หลงลืมสติตาย

๕. หลังจากตายแล้ว ย่อมไปเกิดในอบาย ทุคติ วินิบาต นรก

ภิกษุทั้งหลาย มโนทุจริตมีโทษ ๕ ประการนี้แล

ภิกษุทั้งหลาย มโนสุจริตมีอานิสงส์ ๕ ประการนี้

อานิสงส์ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. แม้ตนก็ติเตียนตนเองไม่ได้

๒. ผู้รู้ใคร่ครวญแล้วย่อมสรรเสริญ

๓. กิตติศัพท์อันงามย่อมขจรไป

๔. ไม่หลงลืมสติตาย

๕. หลังจากตายแล้วย่อมไปเกิดในอบาย ทุคติ วินิบาต นรก

ภิกษุทั้งหลาย มโนสุจริตมีอานิสงส์ ๕ ประการนี้แล

ปฐมมโนทุจจริตสูตรที่ ๔ จบ


๕. ทุติยทุจจริตสูตร


ว่าด้วยทุจริต สูตรที่ ๒


[๒๔๕] ภิกษุทั้งหลาย ทุจริตมีโทษ ๕ ประการนี้

โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. แม้ตนก็ติเตียนตนเองได้

๒. ผู้รู้ใคร่ครวญแล้วย่อมติเตียน

๓. กิตติศัพท์อันชั่วย่อมกระฉ่อนไป

๔. เสื่อมจากสัทธรรม

๕. ตั้งอยู่ในอสัทธรรม

ภิกษุทั้งหลาย ทุจริตมีโทษ ๕ ประการนี้แล

ภิกษุทั้งหลาย สุจริตมีอานิสงส์ ๕ ประการนี้

๑ สัทธรรม หมายถึงกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ อสัทธรรม หมายถึง อกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ (องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๒๔๑-๒๔๘/๙๓)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka