Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 23 หน้าที่ 96

<< | หน้าที่ 96 | >>
เสวยสุขด้วยนามกาย บรรลุตติยฌานที่พระอริยะสรรเสริญว่า ‘ผู้มีอุเบกขา มีสติ อยู่เป็นสุข’ เพราะละสุขและทุกข์ได้ เพราะโสมนัสและโทมนัสดับไปก่อนแล้ว บรรลุ จตุตถฌานที่ไม่มีทุกข์ไม่มีสุข มีสติบริสุทธิ์เพราะอุเบกขาอยู่”

“นันทมาตา น่าอัศจรรย์จริง ไม่เคยปรากฏ”

๗. “ท่านผู้เจริญ ธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฏของดิฉัน มิใช่มีเท่านี้ ธรรมที่น่าอัศจรรย์ ไม่เคยปรากฏของดิฉัน แม้อย่างอื่นก็ยังมีอยู่ บรรดาสังโยชน์ เบื้องต่ำ ๕ ประการที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงแล้ว ดิฉันไม่เห็นสังโยชน์อะไรในตน เองที่ยังละไม่ได้”

“นันทมาตา น่าอัศจรรย์จริง ไม่เคยปรากฏ”

ลำดับนั้นแล ท่านพระสารีบุตรได้ชี้แจงให้นันทมาตาอุบาสิกาเห็นชัด ชวนใจให้ อยากรับเอาไปปฏิบัติ เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า ปลอบชโลมใจให้สดชื่นร่าเริง ด้วยธรรมีกถา ลุกจากอาสนะแล้วจากไป

นันทมาตาสูตรที่ ๑๐ จบ


มหายัญญวรรคที่ ๕ จบ


รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ


๑. สัตตวิญญาณัฏฐิติสูตร ๒. สมาธิปริกขารสูตร

๓. ปฐมอัคคิสูตร ๔. ทุติยอัคคิสูตร

๕. ปฐมสัญญาสูตร ๖. ทุติยสัญญาสูตร

๗. เมถุนสูตร ๘. สังโยคสูตร

๙. ทานมหัปผลสูตร ๑๐. นันทมาตาสูตร

ปัณณาสก์ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka