พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

[๑๖] ผู้ทำบุญไว้ ย่อมบันเทิงใจในโลกนี้

ตายไปแล้วก็ยังบันเทิงใจในโลกหน้า

ชื่อว่าบันเทิงใจในโลกทั้งสอง

เขาย่อมบันเทิงรื่นเริงใจเพราะเห็นกรรมที่บริสุทธิ์ของตน





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

[๑๗] ผู้ทำบาปเป็นปกติ ย่อมเดือดร้อนในโลกนี้

ตายไปแล้วก็ยังเดือดร้อนในโลกหน้า

ชื่อว่าเดือดร้อนในโลกทั้งสอง

เขาย่อมเดือดร้อนใจว่า “เราได้ทำบาปไว้แล้ว”

ครั้นไปสู่ทุคติ เขายิ่งเดือดร้อนมากขึ้น





(พระผู้มีพระภาคทรงปรารภนางสุมนาเทวีธิดาคนเล็กของเศรษฐีซึ่งเสียชีวิตจึง ตรัสพระคาถานี้แก่อนาถบิณฑิกเศรษฐี ดังนี้)

[๑๘] ผู้ทำบุญไว้ ย่อมเพลิดเพลินใจในโลกนี้

ตายไปแล้วก็ยังเพลิดเพลินใจในโลกหน้า

ชื่อว่าเพลิดเพลินใจในโลกทั้งสอง

เขาย่อมเพลิดเพลินใจว่า “เราได้ทำบุญไว้แล้ว”

ครั้นไปสู่สุคติ เขายิ่งเพลิดเพลินใจมากขึ้น