พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

[๑๙] คนที่กล่าวพุทธพจน์ ๑ แม้มาก

แต่มัวประมาท ไม่ทำตามพุทธพจน์นั้น

ย่อมไม่ได้รับผลแห่งความเป็นสมณะ ๒

เหมือนคนรับจ้างเลี้ยงโคได้แต่นับโคให้คนอื่น ฉะนั้น

[๒๐] คนที่กล่าวพุทธพจน์แม้น้อย

แต่ประพฤติธรรมสมควรแก่ธรรมเป็นปกติ ๓

ละราคะ โทสะ และโมหะได้แล้ว

รู้ชอบ มีจิตหลุดพ้นดีแล้ว

ไม่ยึดติดในโลกนี้และโลกหน้า ๔

เขาย่อมได้รับผลแห่งความเป็นสมณะ



๑ พุทธพจน์ ในที่นี้หมายถึงพระไตรปิฎก (ขุ.ธ.อ. ๑/๑๔๐)
๒ ผลแห่งความเป็นสมณะ หมายถึงมรรค ๔ ผล ๔ (ขุ.ธ.อ. ๑/๑๔๐)
๓ ประพฤติธรรมสมควรแก่ธรรม ในที่นี้หมายถึงประพฤติธรรม คือ ปาริสุทธิศีล ๔ ประการ ธุดงค์ ๑๓ ประการ และอสุภกัมมัฏฐาน เป็นต้น ซึ่งเป็นธรรมที่ควรแก่การบรรลุโลกุตตรธรรม ๙ ประการ (ขุ.ธ.อ. ๑/๑๔๑)
๔ ไม่ยึดติดในโลกนี้และโลกหน้า ในที่นี้หมายถึงไม่ถือมั่นขันธ์ ธาตุ และอายตนะทั้งภายในภายนอก ในโลก นี้และโลกหน้าด้วยอุปาทาน ๔ ประการ (ขุ.ธ.อ. ๑/๑๔๑)