พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุ ๕๐๐ รูป ดังนี้)

{๑๔} [๔๔] ใครจักรู้แจ้งแผ่นดินนี้ ๑ ยมโลก ๒

และมนุษยโลกนี้ พร้อมทั้งเทวโลก

ใครจักเลือกบทธรรม ๓ ที่ตถาคตแสดงไว้ดีแล้ว

เหมือนช่างดอกไม้ผู้ชาญฉลาดเลือกเก็บดอกไม้ ฉะนั้น

[๔๕] พระเสขะ ๔ จักรู้แจ้งแผ่นดินนี้ ยมโลก

และมนุษยโลกนี้ พร้อมทั้งเทวโลก

พระเสขะจักเลือกบทธรรมที่ตถาคตแสดงไว้ดีแล้ว

เหมือนช่างดอกไม้ผู้ชาญฉลาดเลือกเก็บดอกไม้ ฉะนั้น

๑ แผ่นดิน ในที่นี้หมายถึงอัตภาพ (ขุ.ธ.อ. ๓/๑/๒)
๒ ยมโลก หมายถึงอบายภูมิ ๔ (ขุ.ธ.อ. ๓/๒)
๓ บทธรรม หมายถึงโพธิปักขิยธรรม ๓๗ ประการ (ขุ.ธ.อ. ๓/๒)
๔ พระเสขะ หมายถึงพระอริยบุคคล ๗ จำพวก มีพระโสดาบัน เป็นต้น ผู้ศึกษาตามไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ และปัญญา (ขุ.ธ.อ. ๓/๒)