พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระอุตตราเถรีผู้มีอายุ ๑๒๐ ปี ดังนี้)

[๑๔๘] ร่างกายนี้แก่หง่อมแล้ว

เป็นรังของโรค มีแต่จะทรุดโทรมลงไป

ร่างกายที่เน่าเปื่อยนี้ก็จะแตกดับไป

เพราะชีวิตมีความตายเป็นที่สุด





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลายที่กำลังดูซากศพในป่าช้า ดังนี้)

[๑๔๙] กระดูกเหล่านี้มีสีเหมือนสีนกพิราบ

ถูกเขาทิ้งไว้เกลื่อนกลาด

เหมือนน้ำเต้าที่ร่วงเกลื่อนกลาดในสารทกาล ๑

ความยินดีอะไรเล่าจะเกิด เพราะเห็นกระดูกเหล่านั้น





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระรูปนันทาเถรีผู้สำคัญตนว่างาม ดังนี้)

[๑๕๐] ร่างกายนี้ถูกสร้างให้เป็นนครแห่งกระดูก

ฉาบด้วยเนื้อและเลือด เป็นที่สถิตแห่งความแก่

ความตาย ความถือตัว และความลบหลู่กัน

๑ สารทกาล หมายถึงฤดูใบไม้ร่วง ฤดูสารท เทศกาลทำบุญสิ้นเดือน ๑๐ (พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.๒๕๒๕)