พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

[๑๖๒] ความทุศีลโดยสิ้นเชิง ๑

ย่อมรึงรัดอัตภาพของบุคคลผู้ทุศีลไว้

ดุจเถาวัลย์ที่รึงรัดต้นสาละไว้

เขาย่อมทำตนให้วิบัติดุจโจรปรารถนาให้เขาวิบัติ ฉะนั้น





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระอานนท์ปรารภถึงพระเทวทัต ดังนี้)

[๑๖๓] กรรมที่ไม่ดี และไม่มีประโยชน์แก่ตน ทำได้ง่าย

ส่วนกรรมที่ดี และมีประโยชน์ ทำได้ยากอย่างยิ่ง





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระกาลเถระและชนทั้งหลาย ดังนี้)

[๑๖๔] ผู้มีปัญญาทราม อาศัยทิฏฐิชั่ว

คัดค้านคำสอนของพระอริยะ

ผู้เป็นพระอรหันต์ ผู้ดำรงอยู่โดยธรรม

การคัดค้านและทิฏฐิชั่วนั้น

เกิดขึ้นมาเพื่อทำลายตนเอง

เหมือนขุยไผ่ทำลายต้นไผ่ ฉะนั้น

๑ ความทุศีลโดยสิ้นเชิง ในที่นี้หมายถึงตัณหาที่เกิดขึ้นเพราะอาศัยทวารทั้ง ๖ (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๙)