พระไตรปิฎก

[๒๐๗] เพราะผู้คบค้าสมาคมกับคนพาล

ย่อมเศร้าโศกสิ้นกาลนาน

การอยู่ร่วมกับคนพาล เป็นทุกข์ตลอดเวลา

เหมือนอยู่ร่วมกับศัตรู

การอยู่ร่วมกับนักปราชญ์มีแต่ความสุข

เหมือนอยู่ในหมู่ญาติ

[๒๐๘] เพราะฉะนั้นแล บุคคลควรคบผู้เป็นปราชญ์

มีปัญญา เป็นพหูสูต

มีปกติเอาธุระ มีวัตร ๑ เป็นพระอริยะ

เป็นสัตบุรุษ มีปัญญาดี เช่นนั้น

เหมือนดวงจันทร์โคจรไปตามทางของดาวนักษัตร ฉะนั้น











(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่บรรพชิต ๓ รูป ดังนี้)

{๒๖} [๒๐๙] บุคคลทำตัวให้หมกมุ่นในกิจที่ไม่ควรหมกมุ่น ๒

และไม่หมกมุ่นในกิจที่ควรหมกมุ่น

ละเลยสิ่งที่เป็นประโยชน์ ๓ ติดอยู่ในปิยารมณ์ ๔

ทะเยอทะยานตามบุคคลผู้ปฏิบัติตนดี

๑ มีวัตร หมายถึงมีศีลวัตร และธุดงควัตร ๑๓ ประการ (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๒๗)
๒ กิจที่ไม่ควรหมกมุ่น หมายถึงการเสพอโคจร ๖ อย่าง มีหญิงแพศยาเป็นต้น (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๓๐)
๓ สิ่งที่เป็นประโยชน์ หมายถึงไตรสิกขา คือ อธิสีลสิกขา อธิจิตตสิกขา และอธิปัญญาสิกขา (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๓๐)
๔ ปิยารมณ์(อารมณ์ที่น่ารัก) หมายถึงกามคุณ ๕ (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๓๐)