พระไตรปิฎก

[๒๑๐] ไม่ว่าเวลาใด บุคคลไม่ควรติดพันกับสิ่งเป็นที่รักและไม่เป็นที่รัก

เพราะการไม่เห็นสิ่งเป็นที่รักเป็นทุกข์

การพบเห็นสิ่งไม่เป็นที่รัก ก็เป็นทุกข์

[๒๑๑] เพราะฉะนั้น บุคคลไม่ควรทำสิ่งไร ๆ ให้เป็นที่รัก

เพราะการพลัดพรากจากสิ่งเป็นที่รัก เป็นทุกข์ระทม

ผู้ที่ไม่มีสิ่งเป็นที่รักและไม่เป็นที่รัก

ย่อมไม่มีกิเลสเครื่องร้อยรัด





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่กุฎุมพี ดังนี้)

[๒๑๒] ความโศกเกิดจากสิ่งเป็นที่รัก ภัยก็เกิดจากสิ่งเป็นที่รัก

ผู้พ้นจากสิ่งเป็นที่รักได้เด็ดขาด

ย่อมไม่มีความโศกและภัยจากที่ไหนเลย





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่นางวิสาขามิคารมาตาผู้เศร้าโศกเพราะหลานสาว ชื่อสุทัตตีเสียชีวิต ดังนี้)

[๒๑๓] ความโศกเกิดจากความรัก ภัยก็เกิดจากความรัก

ผู้พ้นจากความรักได้เด็ดขาด

ย่อมไม่มีความโศกและภัยจากที่ไหนเลย