พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคทรงปรารภพวกเจ้าลิจฉวีที่แย่งหญิงผู้งดงามในเมืองจนถึงขั้น ชกต่อยกัน จึงตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

[๒๑๔] ความโศกเกิดจากความยินดี ๑ ภัยก็เกิดจากความยินดี

ผู้พ้นจากความยินดีได้เด็ดขาด

ย่อมไม่มีความโศกและภัยจากที่ไหนเลย





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่อนิตถิคันธกุมาร ดังนี้)

[๒๑๕] ความโศกเกิดจากกาม ๒ ภัยก็เกิดจากกาม

ผู้พ้นจากกามได้เด็ดขาด

ย่อมไม่มีความโศกและภัยจากที่ไหนเลย





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พราหมณ์ ดังนี้)

[๒๑๖] ความโศกเกิดจากตัณหา ภัยก็เกิดจากตัณหา

ผู้พ้นจากตัณหาได้เด็ดขาด

ย่อมไม่มีความโศกและภัยจากที่ไหนเลย

๑ ความยินดี หมายถึงความยินดีในกามคุณ ๕ (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๓๕)
๒ กาม ในที่นี้หมายถึงวัตถุกามและกิเลสกาม (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๓๘)