พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคทรงปรารภพระอุชฌานสัญญีผู้เที่ยวจับผิดภิกษุ จึงตรัสพระ คาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

[๒๕๓] ผู้ที่คอยแต่สอดส่ายหาโทษคนอื่น

คอยเพ่งโทษอยู่เนืองนิตย์

จะมีอาสวะพอกพูนยิ่งขึ้น

และห่างไกลจากความสิ้นอาสวะโดยแท้





(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบปัญหาของสุภัททปริพาชก ดังนี้)

[๒๕๔] ไม่มีรอยเท้าในอากาศ ไม่มีสมณะภายนอก ๑

หมู่สัตว์เป็นผู้ยินดีในปปัญจธรรม ๒

แต่พระตถาคตทั้งหลาย ไม่มีปปัญจธรรม

[๒๕๕] ไม่มีรอยเท้าในอากาศ ไม่มีสมณะภายนอก

ไม่มีสังขาร ๓ที่เที่ยงแท้

พระพุทธเจ้าทั้งหลายไม่มีความหวั่นไหว



๑ ไม่มีสมณะภายนอก หมายถึงไม่มีสมณะผู้ดำรงอยู่ในอริยมรรคและอริยผลภายนอกพระพุทธศาสนา (ขุ.ธ.อ. ๗/๓๗)
๒ ปปัญจธรรม หมายถึงกิเลสธรรมที่ทำให้เนิ่นช้า คือตัณหา ทิฏฐิ และมานะ (ขุ.ธ.อ. ๗/๓๗)
๓ สังขาร ในที่นี้หมายถึงขันธ์ ๕ (ขุ.ธ.อ.๗/๓๗)